Laxa von borbeck
Naam: Laxa von Borbeck
Geslacht: merrie
Hoogte: +/- 139
Geboorte datum: 2006
Kleur: vos met kol en sneb
Fokker: Ralf en Nadja Wohllaib (BRD)
Eigenaar: Reinanda Haverkamp, Epe
Vader: Eldur vom Schwälbischen Wald (vv Gandur frá Skjálg)
Moeder: Lilja fra Aldenghoor (mv Vinur frá Víðidal)
Soms komen dingen op je pad, zo kwam Laxa op mijn pad.
In het voorjaar van 2013 kreeg ik het aanbod van Ralf en Nadja om de 3 jaar jongere zus van Ljóra mee naar Nederland te nemen om haar uit te brengen op wedstrijden.
Ik had haar inmiddels al een paar keer bij hen in Radevormwald gereden met veel plezier.
Franka was haar aan het trainen, maar had eigenlijk te weinig tijd om haar gericht te trainen richting wedstrijden.
Na overleg met mijzelf en met Reinanda kwam Laxa op 26 april naar Epe met het idee tot 1 november te blijven.
Deze vrolijke merrie met een toch echt andere karakter dan haar grote zus pakte het werk leuk op. Aangezien zij nog erg jong in haar hoofd was heb ik het werk allemaal 'spelenderwijs' met haar opgepakt.
Ze ging mee naar wat wedstrijdjes, wat zij soms nog erg spannend vond, maar ook daar werd zij steeds zekerder.
Na de verkoop van Bjartur kwamen er mogelijkheden die eigenlijk in april niet waren gedacht. Inmiddels was het ook al 1 november geweest, maar Laxa stond toch nog steeds in Epe.
Dit jaar heb ik een mooi kerstcadeau gekregen, Laxa mag blijven.
Net als Bjartur, zal ook Laxa in eigendom zijn van Reinanda en mag ik haar voor haar rijden op wedstrijden.
Een mogelijkheid waar ik natuurlijk zeer dankbaar voor ben!
We gaan rustig verder trainen en met de komst van Laxa heb ik in ieder geval weer een nieuwe T4 paard staan.
Behalve een goede tölter zijn we inmiddels ook begonnen met de vijfde versnelling, telgang. Het kan altijd nog sneller en stabieler, maar je moet ergens een keer beginnen. Thuis loopt het goed, nu kijken of het ook allemaal lukt 'onder druk'.
Laxa heeft haar van haar beste kant laten zien in 2014 voor mijn gevoel. Ze heeft het hele seizoen steeds beter en stabiel weten te presteren samen met mij.
We hebben een paar keer op een haar na onze A drempel gereden, we weten ook waar de verbeterpunten zitten en daar gaan we ons nu op richten. Het was een plezier om haar iedere wedstrijd mee te mogen nemen.
Laxa heeft ook in 2015 laten zien dat de T4 echt haar proef is.
Ze geeft alles en laat me nooit in de steek, maar je krijgt het niet cadeau.
Het was een druk seizoen waarbij op wedstrijden ik heb moeten leren omgaan met mijn rol als sportcommissaris, daardoor was mijn eigen focus niet altijd optimaal.
Een mooi leerproces.
De ontwikkelingen tussen 2015 en 2024 gingen door.
Met ups en downs. Deels door o.a. de droes die ze heeft gehad, maar ook het feit dat ik haar heb laten dekken en ze me een mooie zoon heeft gegeven, dit alles samen met haar temperament was ze een uitdaging.
De verhuizing in 2019 maakte dat we ons ook in de 5de gang konden gaan richten.
Want met Nanco aan mijn zijde was dit toch wel makkelijker dan alleen.
Enorm gave momenten (thuis) mogen bleven, met goede telgang langs de sloten.
Op de wedstrijden was het dan weer lastiger allemaal te reguleren en door het ontbreken van routine door de COVID tijd konden we niet altijd meer zo pieken als we deden. Ik ging met zeker in het rijden van Laxa steeds meer richten op de mentale vaardigheden en het rijden van processen ipv producten op een wedstrijden.
En owh ik kon zo gelukkig zijn als ik de baan uit kwam en mijn ademhaling op orde kon houden.
Voor Laxa was het verlies van Ljóra in december 2023 zwaar.
Terugkijkend veel zwaarder dan we hadden gedacht.
Ljóra is overleden op de kliniek in Wolvega en de 2 zussen hebben elkaar niet meer gezien.
Ze hebben sinds 2013 samen gestaan en waren altijd samen, het waren echt elkaars maatjes.
Laxa heeft van ons de tijd gekregen om na december eerst weer even te laden.
Eind januari ben ik haar weer wat gaan rijden en eind februari zei ik nog tegen Nanco 'Ze is er wel weer, maar er zit nog steeds een laagje'.
Dat laagje werd snel duidelijk, ze was er echt nog niet en had verdriet.
Zo veel verdriet dat ze er ziek van werd.
Zo ziek dat we 10 dagen voor haar leven hebben gevochten, thuis, met het team van de praktijk in Westerbork en het team van Wolvega.
Uiteindelijk hebben we haar niet kunnen redden.
In onze beleving is ze echt gestorven aan verlies en rouw. Het leven hoefde niet meer zonder haar grote zus.
Met dat we dat naar haar uitspraken was er rust en hebben we haar in alle rust op 4 maart 2024 laten gaan.
Rust voor haar, maar o zo veel verdriet voor mij.
Met het verlies van Laxa was ik in minder dan 3 maanden tijd mijn beide dames kwijt.
Mijn maatjes, mijn rijpaarden, mijn.........
Geslacht: merrie
Hoogte: +/- 139
Geboorte datum: 2006
Kleur: vos met kol en sneb
Fokker: Ralf en Nadja Wohllaib (BRD)
Eigenaar: Reinanda Haverkamp, Epe
Vader: Eldur vom Schwälbischen Wald (vv Gandur frá Skjálg)
Moeder: Lilja fra Aldenghoor (mv Vinur frá Víðidal)
Soms komen dingen op je pad, zo kwam Laxa op mijn pad.
In het voorjaar van 2013 kreeg ik het aanbod van Ralf en Nadja om de 3 jaar jongere zus van Ljóra mee naar Nederland te nemen om haar uit te brengen op wedstrijden.
Ik had haar inmiddels al een paar keer bij hen in Radevormwald gereden met veel plezier.
Franka was haar aan het trainen, maar had eigenlijk te weinig tijd om haar gericht te trainen richting wedstrijden.
Na overleg met mijzelf en met Reinanda kwam Laxa op 26 april naar Epe met het idee tot 1 november te blijven.
Deze vrolijke merrie met een toch echt andere karakter dan haar grote zus pakte het werk leuk op. Aangezien zij nog erg jong in haar hoofd was heb ik het werk allemaal 'spelenderwijs' met haar opgepakt.
Ze ging mee naar wat wedstrijdjes, wat zij soms nog erg spannend vond, maar ook daar werd zij steeds zekerder.
Na de verkoop van Bjartur kwamen er mogelijkheden die eigenlijk in april niet waren gedacht. Inmiddels was het ook al 1 november geweest, maar Laxa stond toch nog steeds in Epe.
Dit jaar heb ik een mooi kerstcadeau gekregen, Laxa mag blijven.
Net als Bjartur, zal ook Laxa in eigendom zijn van Reinanda en mag ik haar voor haar rijden op wedstrijden.
Een mogelijkheid waar ik natuurlijk zeer dankbaar voor ben!
We gaan rustig verder trainen en met de komst van Laxa heb ik in ieder geval weer een nieuwe T4 paard staan.
Behalve een goede tölter zijn we inmiddels ook begonnen met de vijfde versnelling, telgang. Het kan altijd nog sneller en stabieler, maar je moet ergens een keer beginnen. Thuis loopt het goed, nu kijken of het ook allemaal lukt 'onder druk'.
Laxa heeft haar van haar beste kant laten zien in 2014 voor mijn gevoel. Ze heeft het hele seizoen steeds beter en stabiel weten te presteren samen met mij.
We hebben een paar keer op een haar na onze A drempel gereden, we weten ook waar de verbeterpunten zitten en daar gaan we ons nu op richten. Het was een plezier om haar iedere wedstrijd mee te mogen nemen.
Laxa heeft ook in 2015 laten zien dat de T4 echt haar proef is.
Ze geeft alles en laat me nooit in de steek, maar je krijgt het niet cadeau.
Het was een druk seizoen waarbij op wedstrijden ik heb moeten leren omgaan met mijn rol als sportcommissaris, daardoor was mijn eigen focus niet altijd optimaal.
Een mooi leerproces.
De ontwikkelingen tussen 2015 en 2024 gingen door.
Met ups en downs. Deels door o.a. de droes die ze heeft gehad, maar ook het feit dat ik haar heb laten dekken en ze me een mooie zoon heeft gegeven, dit alles samen met haar temperament was ze een uitdaging.
De verhuizing in 2019 maakte dat we ons ook in de 5de gang konden gaan richten.
Want met Nanco aan mijn zijde was dit toch wel makkelijker dan alleen.
Enorm gave momenten (thuis) mogen bleven, met goede telgang langs de sloten.
Op de wedstrijden was het dan weer lastiger allemaal te reguleren en door het ontbreken van routine door de COVID tijd konden we niet altijd meer zo pieken als we deden. Ik ging met zeker in het rijden van Laxa steeds meer richten op de mentale vaardigheden en het rijden van processen ipv producten op een wedstrijden.
En owh ik kon zo gelukkig zijn als ik de baan uit kwam en mijn ademhaling op orde kon houden.
Voor Laxa was het verlies van Ljóra in december 2023 zwaar.
Terugkijkend veel zwaarder dan we hadden gedacht.
Ljóra is overleden op de kliniek in Wolvega en de 2 zussen hebben elkaar niet meer gezien.
Ze hebben sinds 2013 samen gestaan en waren altijd samen, het waren echt elkaars maatjes.
Laxa heeft van ons de tijd gekregen om na december eerst weer even te laden.
Eind januari ben ik haar weer wat gaan rijden en eind februari zei ik nog tegen Nanco 'Ze is er wel weer, maar er zit nog steeds een laagje'.
Dat laagje werd snel duidelijk, ze was er echt nog niet en had verdriet.
Zo veel verdriet dat ze er ziek van werd.
Zo ziek dat we 10 dagen voor haar leven hebben gevochten, thuis, met het team van de praktijk in Westerbork en het team van Wolvega.
Uiteindelijk hebben we haar niet kunnen redden.
In onze beleving is ze echt gestorven aan verlies en rouw. Het leven hoefde niet meer zonder haar grote zus.
Met dat we dat naar haar uitspraken was er rust en hebben we haar in alle rust op 4 maart 2024 laten gaan.
Rust voor haar, maar o zo veel verdriet voor mij.
Met het verlies van Laxa was ik in minder dan 3 maanden tijd mijn beide dames kwijt.
Mijn maatjes, mijn rijpaarden, mijn.........